Curaçao, kroontjes en kleine feestjes
- Aranka Copy Keet
- 6 days ago
- 3 min read
In ander leuk nieuws: ik vierde 16 mei dat ik alweer 16 jaar op Curaçao woon. Jeej!
Rond deze tijd in 2010 spoelde ik hier dus officieel aan. En zoals ik inmiddels standaard zeg: Greenpeace heeft me destijds niet teruggegooid.
Naja, aangezien ik graag overal een reden voor een feestje in zie, vier ik dat Curaçao-jubileum inmiddels al een aantal jaar. Gewoon. Omdat het kan.
Lekker ook dat het ongeveer een half jaar na mijn verjaardag valt. Dan ben ik meestal nét weer een beetje hersteld van de vorige festiviteiten en kan mijn kadaver er weer tegenaan.
Het alu kroontje der traditie
Inmiddels hoort er ook een vaste traditie bij deze viering.
Namelijk een lekker kitscherig, plastic, zilverkleurig kroontje waar mijn schoonmoeder elk jaar met aluminiumfolie een nieuw cijfer op plakt.
Dat begon ooit bij de viering van 11 jaar op de rots.
Sindsdien zit zij elk jaar trouw dat tweede getalletje te vervangen alsof ze onderdeel is van een officieel koninklijk comité.
Nu dus 16.
Ik hoop dat dat kroontje nog heel lang meegaat, want het heeft inmiddels bijna cultureel erfgoed-status bereikt.
Hoe lockdowns blijkbaar tradities creëren
Laatst moest ik denken aan die eerste viering van 11 jaar Curaçao. Dat was bij Sjonnies Place. Mooie tijd man. Echt zonde dat dat niet meer bestaat.
Maar toen besefte ik ook ineens waarom die hele traditie waarschijnlijk überhaupt ontstaan is.
Mei 2021 was namelijk precies die periode waarin we eindelijk weer wat versoepelingen kregen na alle lockdowns.
En ik kan je vertellen: als super sociaal dier was ik rond die tijd compleet krankzinnig geworden van al dat binnen zitten.
Veel te lang niet normaal op een terras kunnen hangen. Niet spontaan uit eten. Niet gezellig slap ouwehoeren met mensen. Niet even “nog eentje dan”.
Dus toen het eindelijk weer een béétje kon, zal ik gedacht hebben:
Hmm… vanaf nu vieren we gewoon zoveel mogelijk. En weetje? Dat blijkt verrassend goed te werken!
Facebook Memories confronteert me jaarlijks
Dat terugdenken komt trouwens grotendeels door Facebook Memories. Ik vind dat echt geweldig. Dat je eraan herinnerd wordt dat je vijf, acht of twaalf jaar geleden óók al een complete idioot was.
Dat brengt toch een soort nostalgie met zich mee.
Want ik zet dus al jaren rond deze datum op Facebook dat ik weer zoveel tijd op Curaçao woon. Inclusief foto’s, kroontjes en vaak een licht verhoogd promillage…
“Hoe lang woon je hier?”
Ik heb het eerder natuurlijk al eens gehad over DE drie vragen op Curaçao.
En eentje daarvan blijft standaard: “Hoe lang woon je hier?”
Ja… lang is natuurlijk een breed begrip.
Voor de één is twee jaar al ingeburgerd. Voor de ander ben je na twintig jaar nog steeds “die Nederlander”.
Ik vraag tegenwoordig zelf ook vaak aan mensen wat hun Curaçao-jubileumdatum is. Gewoon om een soort trend te starten waarbij er altijd wel iets te vieren valt.
Want serieus… de tijd gaat zó snel.
Voor je het weet zit je ineens met een aluminiumfolie kroontje op je hoofd te beseffen dat je al zestien jaar op dit prachtige eiland woont.
Vier gewoon wat vaker iets
Dus mijn boodschap is eigenlijk heel simpel: Koester die momenten een beetje. Vier de kleine dingen. Zoek redenen voor gezelligheid.
Er is al genoeg ellende in de wereld. En als je geen reden kunt vinden? Dan verzin je er gewoon eentje. Werkt al jaren prima 😄
Comments