Roue Verkeerd

Zoals velen inmiddels wel weten, ben ik een absolute cabaretfanaat. Vroeger ging ik in Nederland gerust vijf keer per jaar naar een voorstelling en ik baal nog steeds als een stekker dat we hier op Curaçao geen Toomler hebben. Gewoon een plek waar je spontaan binnenloopt voor een avondje lachen. Dat zou ik serieus toejuichen.

>> Haal voor meer cabaret verhalen mijn boekje in huis! <<

Gelukkig komt het af en toe voor dat een leuke cabaretier het eiland aandoet. En als dat gebeurt, ben ik er meestal als de kippen bij. Ook heb ik genoeg vrienden om mij heen met dezelfde soort humor, dus meestal is er wel iemand te porren voor een avondje theater.

Het was alweer een tijdje geleden dat er iets leuks op de agenda stond en ik begon langzaam wat afkickverschijnselen te krijgen. Totdat ineens zowel Jandino als Roué Verveer op mijn tijdlijn verschenen.

Twee shows, één keuze 

Van Jandino heb ik eerder twee shows gezien die echt ontzettend goed waren. Alleen ben ik persoonlijk niet zo'n Judeska-fan. Hinderrrrlijk. Dus zijn voorstelling heb ik deze keer even overgeslagen. Ook omdat de locatie, het WTC, bij mij inmiddels op de zwarte lijst staat.

Wat een pokkeplek is dat zeg.

Binnen. Niet even snel naar buiten kunnen. 3 Toiletten op 1100 man. Matige logistiek. En de vorige keer werden we zelfs gefouilleerd, waarbij mijn vape in beslag werd genomen.

Ja, ik weet dat vooraf was aangegeven dat die dingen niet mee naar binnen mochten. Maar probeer jij maar eens de complete inhoud van mijn tas door te spitten. Kennen we Mary Poppins nog? Supercalifragilisticexpialidocious.

Maar goed. Roué.

Twee jaar geleden had ik hem gezien bij Brakkeput Mei Mei. Lekker buiten, op de wind, en ik heb werkelijk de hele avond in een scheur gelegen. Dus toen ik zag dat hij terugkwam, moest en zou ik erbij zijn. Het maakte me niet eens uit wie er meeging.

Uiteindelijk bleef alleen mijn schoonmoeder over en dat bleek achteraf perfect gezelschap.

Dat overkomt toch niemand?

In eerste instantie zou ook een vriendin van mij samen met haar vriend meegaan naar Roué. Alleen kreeg zij het voor elkaar om kaartjes voor de verkeerde dag te kopen. 

Zondag. In plaats van zaterdag.

Gelukkig kwamen ze daar op tijd achter en konden ze de kaartjes nog verkopen.

Maar ik weet nog dat ik haar toen zei:

"Wie is er nou zó stom dat je kaartjes voor de verkeerde dag koopt?"

Tja. Soms moet je gewoon je grote mond houden.

De strijd om de kaartjes

Het regelen van de kaartjes bleek namelijk al een avontuur op zich.

Omdat de “makkelijkste” manier was om dit even via de rekening van mijn schoonouders met iDeal te betalen, zat ik thuis op mijn telefoon tickets te bestellen. Tenminste... dat probeerde ik.

De website lag er drie keer uit.

Elke keer mocht ik opnieuw beginnen. Op een gegeven moment begin je dan discussies te voeren met een website alsof die terug kan praten. De frustratie liep langzaam op, maar bij poging nummer vier had ik eindelijk succes. Twee kaartjes. E-tickets in de mail. Helemaal geregeld.

Een kleine twee weken later was het zover.

Op naar Brakkeput

Mijn schoonmoeder en ik hadden ons allebei een beetje opgedoft voor de voorstelling. Niet overdreven, want we gingen met de scooter. Je kunt een half uur aan je kapsel besteden, maar na vijf minuten rijden op Curaçao zie je er alsnog uit alsof je onderweg uit een bladblazer bent gevallen.

Al wapperend kwamen we aan bij Brakkeput. Omdat we met de scooter waren, konden we natuurlijk heerlijk vooraan parkeren. Dat blijft toch een van de voordelen van tweewielers.

Er stond nauwelijks een rij bij de ingang. Wij blij.

Telefoon erbij. QR-code openen. Klaar om naar binnen te lopen. De dame bij de scanner hield haar apparaatje voor mijn scherm.

Biep.

Ze keek naar het scherm. Toen naar mij. Toen weer naar het scherm.

"Er staat invalid."

Pardon? Invalid? Hoezo invalid?

Binnen een paar seconden werd duidelijk wat er aan de hand was.

Tijdens mijn vier pogingen om die kaartjes te bemachtigen had ik blijkbaar ergens een verkeerde datum aangeklikt.

Ik had twee kaartjes gekocht voor zondag.

Niet voor zaterdag.

ZONDAG.

Het zweet brak me direct uit. En geloof me, daar heb ik doorgaans al geen tropische temperaturen voor nodig.

Terwijl de scan-dame uitlegde wat er mis was gegaan, hoorde ik in mijn achterhoofd ineens mijn eigen stem van een paar weken eerder:

"Wie is er nou zó stom dat je kaartjes voor de verkeerde dag koopt?"

Sorry, Judith!

Ik keek mijn schoonmoeder aan. Zij keek mij aan.

Dat was zo'n moment waarop je geen woorden nodig hebt. We dachten allebei exact hetzelfde: Nee hè. Hebben wij weer.

Daar stonden we dan. Opgedoft. Op tijd aanwezig. Scooter netjes geparkeerd. Alleen voor de verkeerde dag.

Door het oog van de naald

We kregen het verzoek even te wachten op de manager.

Die kwam gelukkig vrijwel direct aanlopen. Ze bekeek de tickets, scande de codes en zei vervolgens de mooiste woorden die ik die avond zou horen:

"Geen probleem hoor. Dan zetten we deze gewoon weer actief voor morgen."

Ik denk dat mijn bloeddruk op dat moment met twintig punten daalde. Wat een opluchting.

En achteraf bleek dat we echt mazzel hadden, want nog geen tien minuten later was de voorstelling volledig uitverkocht.

Als die manager iets minder soepel was geweest, hadden wij namelijk dezelfde route terug naar huis gereden als waarmee we gekomen waren. Alleen een stuk minder vrolijk.

In plaats daarvan konden we een heerlijk plekje uitzoeken aan de linkerkant van het podium, precies op de wind.

Publiekelijk ontmaskerd

Op het podium was Maarten Schakel ondertussen als dj het publiek aan het opwarmen met muziek en grappen. Omdat je voor drankjes muntjes nodig had, besloot ik alvast naar boven te lopen om die te halen. Dan hoef je in de pauze niet in de rij te staan.

Nou, dat dacht ik.

Want de rij voor die muntjes was ongeveer net zo lang als de wachtlijst voor een sociale huurwoning.

Terwijl ik daar stond, maakte Maarten wat grappen over het feit dat Brakkeput volledig uitverkocht was. En dat de rest van het eiland kennelijk bij het SDK-stadion zat om een vreemde reden (Uh ja, de wedstrijd tussen Curaçao en Aruba in de WK periode).

En toen kwam ineens deze opmerking:

"Het zit vanavond helemaal vol, terwijl er kennelijk ook mensen in de zaal zitten die helemaal geen kaartje hadden voor deze dag..."

Ik liep met een iets roder hoofd verder richting de kassa. Ik heb nog steeds een vermoeden dat hij ons gezien heeft bij de ingang.

Geen lucht meer over

Uiteindelijk hebben we een fantastische avond gehad.

Serieus, ik heb in tijden niet zo hard gelachen. Van dat lachen waarbij je eigenlijk geen lucht meer hebt, maar toch doorgaat. Tegen het einde van de voorstelling was ik compleet schor.

Precies zoals het hoort.

En achteraf kunnen we gelukkig ook hard lachen om mijn eigen bijdrage aan het entertainment.

Want eerlijk is eerlijk: Wie koopt er nou kaartjes voor de verkeerde dag? Hou op met me.