Complimenten? Kleine kunst!

Ik wil het eens hebben over complimenten.

Ze zijn gratis, kosten nauwelijks moeite en kunnen iemands dag compleet veranderen. Toch doen we er met z'n allen soms verrassend ingewikkeld over.

>>Check ook de radio uitzending over dit onderwerp!<<

Een paar jaar geleden stond ik bij Zanzibar toen mijn oog viel op een dame in een knalrode jurk. Matching lippenstift, mooie uitstraling, echt zo iemand die meteen opvalt zodra ze ergens binnenloopt.

Alleen zag ze er tegelijkertijd ook een beetje uit alsof ze met haar ziel onder haar arm liep. Ik kende haar niet, maar liep langs en zei simpelweg:

"Prachtige jurk, dushi."

Ze keek me aan en zei:

"Nou... dat had ik echt net even nodig!"

En dat vind ik dus mooi. Twee seconden werk. 

Geen cursus coaching voor nodig.

Geen zelfhulpboek.

Geen spirituele retraite.

Gewoon één klein complimentje en iemand loopt weer net iets vrolijker rond.

Nederlandse vrouwen en het verplichte excuus

Wat mij door de jaren heen vooral is opgevallen, is dat vooral veel Nederlandse vrouwen ontzettend slecht zijn in complimenten ontvangen.

Je zegt: "Wat een leuke jurk!"

En dan krijg je als antwoord: "Ja, was in de uitverkoop bij de H&M."

Of: "Deze? O, die heb ik al jaren."

Of: "Ja, eigenlijk moet ik hem weggooien."

Dat je denkt: ik vroeg niet naar de financiële achtergrond van je outfit. Ik gaf gewoon een compliment!

Daarom heb ik er inmiddels een soort persoonlijke missie van gemaakt om Nederlandse vrouwen te leren hoe je complimenten ontvangt.

Het script is namelijk verrassend simpel.

Persoon A: "Wat zie je er leuk uit!"

Persoon B: "Dankjewel."

Klaar. Einde cursus. Certificaat wordt later toegestuurd.

Ik neem het compliment wel weer mee terug

Soms wordt het nog mooier. Dan zeg je tegen iemand:

"Wat zie je er goed uit!"

En dan krijg je een complete uitleg terug. 

"Nou, ik heb slecht geslapen." "Deze mascara zit er eigenlijk al sinds gisteren op." "Dit shirt is van mijn ex." "Mijn haar doet ook niet wat het moet doen."

Op dat moment krijg ik altijd de neiging om te zeggen:

"Laat maar. Ik neem het compliment wel weer mee terug."

Want kennelijk hebben we een cultuur ontwikkeld waarin we complimenten eerst moeten ontkrachten voordat we ze mogen accepteren.

Best bijzonder eigenlijk.

Mannen hebben het nog moeilijker

Maar eerlijk is eerlijk: mannen zijn volgens mij nog minder gewend om complimenten te krijgen.

Laatst zaten we op het strand bij Caracasbaai. Een vriendin van mij keek naar een vriend van ons en zei:"Jij hebt echt mooie wimpers, man! Daar betalen vrouwen grof geld voor."

Normaal gesproken heeft die man overal een antwoord op. Werkelijk overal. Maar dit compliment sloeg hem volledig uit het veld. Je zag zijn hersenen gewoon vastlopen. Hij wist niet wat hij ermee moest.

Lachen?

Bedanken?

Ontkennen?

Weglopen?

Een nieuw leven beginnen?

Geen idee.

En toen realiseerde ik me weer hoe weinig complimenten mannen eigenlijk krijgen.

Ik denk serieus dat als je een man in 2007 hebt verteld dat hij lekker rook, hij vandaag waarschijnlijk nog steeds exact dezelfde deodorant gebruikt...

Veilige keuzes

Ik geef trouwens regelmatig complimenten aan mensen die ik niet eens ken. "Mooie ogen!", doet het altijd goed. Tenminste... meestal.

Want er bestaat natuurlijk altijd een kans dat iemand antwoordt:

"Dankjewel. Ze komen van AliExpress."

Dat wordt dan weer zo'n ongemakkelijk moment waar niemand op zat te wachten, maar in dat soort momenten creëren ben ik ook absoluut een ster!

Bij kale mannen heb ik overigens een standaardgrapje. Dan zeg ik: "Wat zit je haar goed!" En die werkt verrassend vaak positief.

De makkelijkste lifehack ooit

Het mooie van complimenten is dat iedereen wint.

Je zegt iets aardigs.

De ander voelt zich beter.

Jij voelt je beter.

En de wereld is weer een klein beetje minder zuur.

Dat klinkt misschien wat zweverig, maar volgens mij werkt het echt zo. Er gebeurt al genoeg ellende op de wereld. Juist daarom vind ik het leuk om af en toe iets positiefs rond te strooien.

Gewoon omdat het kan.

Er zit natuurlijk wel een grens aan

Dat brengt me meteen bij mijn favoriete complimenten grap.

Voor wie hem niet kent:

Een pauw en een kalkoen staan met elkaar te praten.

De pauw roept: "Te nauw! Te nauw!"

Waarop de kalkoen antwoordt: "Past makkelijk! Past makkelijk!"

Ja, het gaat, voor de duidelijkheid, inderdaad over hoeveel veren iemand in je reet kan steken. Dus ook complimenten hebben ergens een grens. 

Maar tot die tijd zou ik zeggen: Geef vandaag gewoon eens iemand een compliment.

Kost niks. Doet verrassend veel. En het maakt de wereld weer een klein beetje leuker.

Dat kunnen we allemaal wel gebruiken!