Tietel: Borstige Bekentenissen

Naar aanleiding van de radio-uitzending en het verhaal in mijn boekwerk over Lulverhalen en het moment waarop Howard mij in 2014 het podium op riep en zonder enige warming-up eerst mijn voorgevel stond te taxeren, dacht ik: laat ik dit onderwerp eens netjes van me af schrijven.

Zijn eerste vraag was namelijk niet: “Wie ben jij?” Of: “Waar kom je vandaan?”

Nee.

Hij keek, staarde, wees en vroeg: “En hoe heten júllie dan?”

Waarop ik antwoordde: “Dit is Betty, dit is Boop en ik ben Aranka.”

Publiek blij. Ik ook. Maar het was wel meteen weer raak.

Ja, ik weet het. Echt. 

Laat ik maar meteen beginnen met het voor de hand liggende: ja, ik weet dat ik een bos hout voor de deur heb. Al sinds mijn zestiende en het is in de loop der jaren alleen maar méér geworden. Ik heb er ooit op mijn blote knietjes om gesmeekt en blijkbaar heeft het universum gedacht: prima, maar dan ook meteen volle bak.

Het is een vloek en een zegen. En soms vooral gewoon onhandig.

Kleding shoppen: een persoonlijke hel

Ik vind kleding winkelen dus oprecht niet leuk. Niets past qua tops. Alles zit óf strak óf raar. Daarbij moet het liefst alles zwart zijn, want zwart kleedt af. Iets wat ik wel eens aanhaal wanneer mensen ondersteboven zijn van mijn voorkant. “Zwart kleed af, ken je nagaan!”

Ik heb ooit heel kort achter de bar gestaan bij Cabana Beach en daar moest ik een knalroze shirt aan. Met het woord Cabana erop. Dat woord stond dus letterlijk in 3D op mijn voorgevel.

En over dat 3D gesproken…

BH-shoppen: een ervaring op zich

Ik heb hier op het eiland letterlijk meegemaakt dat een verkoopster bij het bh-shoppen grapte dat ik eigenlijk een brilletje nodig had, want: “Mevrouw, u heeft 3D.”

U heeft te veel tiet en te weinig rug.

En dan moet je dat ding dus nog kopen ook.Met tegenzin. En een prijskaartje waar je ook even van moet gaan zitten.

Waarom moet iedereen er iets van vinden?

Wat mij vooral frustreert, is dat mensen er blijkbaar altijd iets van moeten zeggen. Ik vergelijk het weleens met iemand die een wijnvlek in het gezicht heeft. Wanneer je diegene ontmoet, lijkt het alsof daar eerst iets over gezegd moet worden voordat het gesprek überhaupt verder kan.

Met grote borsten werkt het dus precies zo.

Ik ben eraan gewend en ik ga er meestal luchtig mee om. Humor helpt. Altijd. Maar ik heb wel geleerd dat wanneer een onbekend iemand komt met: “Mag ik een persoonlijke vraag stellen?” ik meteen antwoord met: “What is there in it for me?”

Want je kunt er donder op zeggen dat het over mijn cupmaat gaat.En ik weet vrijwel zeker dat daar regelmatig weddenschappen over worden afgesloten. Dat is namelijk al tig keer gebeurd. Serieus. Mensen die uit hun vriendengroep een zetje krijgen van: “Ga jij nou eens vragen.”

Prima hoor, ik wil het verlossende antwoord best geven. Maar dan wil ik wel de helft van de opbrengst.

Ik zeg trouwens altijd dat mijn cupmaat GHB is. Lekker voor de verwarring.

En dan hebben we nog ‘de rug’

Ook zo’n klassieker. Mensen die ik nog geen vijf minuten ken en die dan bezorgd vragen: “Heb je geen last van je rug?”

Mijn standaardantwoord is inmiddels: “Weet je waar ik last van heb? Mensen die vragen of ik last van mijn rug heb.”

Vaak volgt dan, ongevraagd, het verhaal over een vriendin van de buurvrouw van een achternicht en daar de kapster van, die ook een grote voorgevel had en ‘m heeft laten verkleinen.Of ik daar ook weleens over heb nagedacht.

Dat vind ik best een heftige vraag als je iemand net vier minuten kent.

Afhankelijk van hoe mijn pet staat, reageer ik dan óf met een uitleg dat ik niet zomaar in een gezond lichaam laat snijden, óf met de mededeling dat ik het vooral praktisch vind om over een paar jaar bij binnenkomst overal meteen een brandschone vloer te maken.

Tot slot (en ja, dit is een dikke tip)

Dus mocht je mij – of iemand anders – tegenkomen met een opvallend bos hout voor de deur: een complimentje kan. Of niet. Ook goed. Maar ga, als je diegene niet kent, niet ineens intieme vragen stellen.

Bij mij kun je in ieder geval rekenen op een flinke dosis sarcasme. En dat is dan weer helemaal gratis.

So that’s off my chest.

En nu weer door met belangrijkere zaken. Zoals radio maken (check de uitzending over dit blog op 7 februari 2026!). Of leven. Of zwarte kleding kopen die wél past.