Zand - Wat een geëmmer

Soms vraag je iemand om een kleine gunst en krijg je een paar dagen later precies waar je om vroeg.

En soms woon je op Curaçao.

Mijn schoonmoeder Mariske is nogal van de crea bea. Ze vermaakt kleding (verstellen, niet amuseren), knutselt en creëert de leukste dingen, en voor een nieuw artistiek project had ze wit zand nodig.

Niet zomaar zand, maar het mooie fijne zand van Klein Curaçao.

Nou kennen wij toevallig Marijke en haar man Hans van duikschool Curious2Dive en zij komen regelmatig op Klein Curaçao. Je zou dus denken: ideale situatie.

"Joh, zou je de volgende keer misschien een emmertje zand mee kunnen nemen?"

Hoe moeilijk kan het zijn? Met Van de Sanden als achternaam zou je wellicht verwachten dat dit onmogelijk mis kan gaan. Helaas bleek dat een naam geen enkele garantie biedt. 

Emmer reminder

Mariske stuurde Marijke netjes een berichtje:

"Hihi dushi. Ik heb een vraagje. Toen jij bij ons was vertelde je dat jullie dit weekend naar Klein Curaçao gaan. Gaat dat nog door? Wil jij misschien een yoghurt emmertje zand meenemen voor mij? Dat zand is heel fijn."

Marijke wilde dat uiteraard best doen, maar gaf meteen een kleine disclaimer:

"Ja, ga ik aan proberen te denken. Echt geen onwil, maar ik vergeet dit soort dingen vaak."

Of Mariske haar zaterdagavond nog even wilde herinneren. Dat deed ze braaf:

"Bon noch dushi. Even een herinnering aan een emmertje zand 🪣😉 Maar vooral een fijne dag."

En Marijke nam geen enkel risico:

Voorbereiding uitstekend. Dit kon eigenlijk niet meer misgaan.

Een waterdicht plan

Op Klein Curaçao gearriveerd werd er zelfs actief nagedacht over de logistiek.

Een yoghurt emmertje heeft natuurlijk een dekseltje en zo'n dekseltje zou tijdens de terugreis los kunnen schieten.

Dat risico wilden ze niet lopen. Straks zit de hele boot onder het sediment en zijn ze voor één creatief project verantwoordelijk voor een kleine kunstmatige zandbank.

Dus kwam er een beter plan: een lege cranberry juice fles.

Hans nam de fles mee naar de kant, vulde hem met het gewenste fijne goedje en zette hem vervolgens netjes weg. Na een dag op het eiland kwam de kist met spullen van de bezoekers én de fles wit goud weer terug aan boord.

Marijke zette de fles zelfs naast haar tas in een luikje. Missie geslaagd. Bijna dan.

Want toen ze later van boord ging, pakte ze haar tas...en liet de fles staan.

Zand in de ogen

Niet veel later kwam er een voicebericht onze kant op.

"Ai ai, ik heb slecht nieuws."

Met de beste bedoelingen hadden ze écht aan het zand gedacht. Het was verzameld, veilig opgeborgen, teruggebracht naar de boot en zelfs tot aan het vasteland gekomen.

Er was alleen één klein probleempje. Het bodemmateriaal bevond zich nog steeds óp die boot. Niet bij Marijke en Hans thuis.

Dus ergens voor de kust van Curaçao voer op dat moment een fijne fles Klein Curaçao-zand rond die werkelijk de hele reis succesvol had afgelegd, behalve de laatste paar meter richting auto.

Nou ja. Kan gebeuren. Hans komt regelmatig op Klein Curaçao, dus poging twee!

De zandstand: nog steeds nul

Een tijdje later kregen we opnieuw een voice bericht.

"Nou... the story continues."

Hans was weer naar Klein Curaçao en uiteraard waren de goede bedoelingen opnieuw aanwezig. Alleen had hij deze keer een groep van vier man mee om lionfish te schieten en zat het programma behoorlijk strak in elkaar.

Hij had vooraf zelfs bedacht op welk moment hij even naar de kant kon zwemmen om Mariskes strandbestelling te halen.

Kijk, inmiddels was "Operatie Geëmmer" dus al onderdeel geworden van de officiële dagplanning.

Maar zoals dat gaat met planningen: het liep anders.

Om half twee moest de groep nog naar het water voor de tweede duik, terwijl de boot om half drie alweer zou vertrekken. Zelf even naar het strand zwemmen zat er niet meer in.

Gelukkig had Hans een oplossing.

Hij gaf een lege cranberry juice fles (het lijdend voorwerp van dit verhaal) aan een van de bemanningsleden en vroeg of die de fles wilde vullen wanneer de tassen van de kant werden opgehaald.

Geen probleem. "Is goed, gaan we doen." Hans kon met een gerust hart gaan duiken.

Zand in zicht?

Rond half drie kwam hij weer boven.

De boot stond inmiddels praktisch op vertrekken. De trappen werden al omhoog gehaald, spullen werden ingeladen en de dinghy ging terug aan boord.

Hans stelde nog één belangrijke vraag aan het bemanningslid: "Heb je mijn zand?"

Stilte.

"Oh my god... dat ben ik vergeten." Natuurlijk.

We waren inmiddels twee boottochten, meerdere herinneringen en twee cranberry flessen verder en het enige wat nog altijd niet op de juiste plek terecht kwam, was een beetje papegaaivis-excrement.

Maar deze man voelde zich kennelijk toch behoorlijk bezwaard.

En besloot het probleem op te lossen. Direct.

Het laatste korreltje hoop 

Met nog ongeveer één minuut voor vertrek pakte het bemanningslid een cranberry fles, hakte de bovenkant er (met veel gevoel voor drama) af en sprong achter van de boot het water in.

Speciaal voor het crea bea-project van een vrouw die hij waarschijnlijk nog nooit van zijn leven had ontmoet.

Hij zwom naar de bodem en probeerde daar onder water zoveel mogelijk van het gewilde spul in die halve fles te krijgen. Vervolgens zwom hij ermee terug naar boven en klom weer aan boord.

Dames en heren: We hebben zand!

Niet het droge, fijne strandzand dat oorspronkelijk besteld was. Maar zand is zand.

De afgekapte cranberry fles, inmiddels voor ongeveer de helft gevuld met zeewater en natte vangst, kwam deze keer daadwerkelijk van de boot. Hij ging mee in de auto, bereikte het huis van Marijke en stond daar vervolgens op Mariske te wachten.

Er kwam alleen een nieuwe uitdaging bij. Vervoer.

Kritiek transport

Marijke waarschuwde alvast dat ieder verplaatsmoment vanaf nu kritiek was. De cranberry fles had immers geen bovenkant meer en er stond nog een flinke laag zeewater bovenop. Eén verkeerde beweging en we konden "Operatie Geëmmer" opnieuw beginnen.

Na wat heen en weer appen over ophalen, brengen en vooral niet te laat afspreken omdat mijn schoonmoeder nachtblind is, bereikte de kostbare lading dan toch zijn eindbestemming.

Nat, in een halve cranberry fles en volgens Mariske behoorlijk riekend naar iets waarvan niemand precies wist wat het was.

Maar hé. De Klein Curaçao korrels waren binnen!

Zand er over

Inmiddels is het strandgoed gedroogd. De mysterieuze geur is verdwenen en de artistieke grondstof ligt klaar om verwerkt te worden in het volgende crea bea-project.

Dus eind goed, al goed.

Maar ik denk dat we de volgende keer dat Mariske materiaal nodig heeft voor een kunstwerk eerst even kijken of ze het gewoon bij de Kos Bon Shop verkopen.

Scheelt een hoop logistiek. En minstens twee boottochten.