Tattoet het pijn?

“Get inked or die naked.”

Beetje heftige quote misschien, maar ik sta er wel achter.

Onlangs heb ik de huidige versiersels op mijn enkels en voeten weer een fijne uitbreiding laten geven door Lou van studio Tattoo Curaçao Rijks. Zij zijn overigens sinds november 2025 verhuisd van Otrabanda naar een (zeker voor mij en mijn scooter) super centrale plek: tegenover de Boulevard Supermarkt in Marie Pampoen.

Maar we zijn hier niet alleen om reclame te maken voor de beste freestyle artista die de afgelopen jaren in mijn huid heeft mogen prikken. Ik maak er meteen een anekdote van over hoe ik ooit aan mijn eerste ‘plakplaatje’ kwam.

De henna-hagedis van vroeger

Al vanaf jongs af aan vind ik de Tribal/Polynesische/Maori stijl ontzettend gaaf. Als klein meisje liet ik in de vakantie regelmatig met henna een hagedis op mijn lies schilderen (net boven de zwembroek). Super hip! Later als ik groot ben…

Nou ja, ik werd ook groter. En ook wat breder dan een meisje van elf. Dat gaf mij wel wat te denken bij het idee om ooit een permanente afbeelding op mijn lijf te laten vereeuwigen. Want zo’n kunstwerkje blijft toch zitten. Typ-ex werkt hier helaas niet.

Daarbij leek het me ook niet zo slim om zo’n ontwerp te laten zetten op een plek die met de jaren groter (en misschien later weer kleiner) wordt. Dan maak je van een hagedis eerst een dino en later een gerimpelde krokodil.

Daarom kwam bij mij het briljante plan op om mijn eerste tattoo maar gewoon op mijn enkel te laten plaatsen. Wel zo veilig. Plus: ik kon hem zelf bekijken.

Alle respect voor mensen die een tatoeage in hun nek laten zetten, maar ik wil zelf ook nog kunnen genieten van het resultaat nadat ik gepijnigd ben.

Het internet via een CD-rom

We spreken over het jaar 2002. Toen het internet bij ons thuis nog via een CD-rom van Zonnet de huiskamer binnen kwam rollen. Ik ging op onderzoek naar afbeeldingen van een zonnetje in een van de eerder genoemde stijlen. Die dino kon later altijd nog.

In de zomer van 2002 was ik 15,5. Dus nog geen 16. En dat was toen de wettelijke leeftijd om een tattoo te laten zetten.

Maar ik had het geluk dat mijn vader bij nogal wat mensen bekend was. Onder andere bij Hanky Panky op de Wallen in Amsterdam.

Reverse psychology van mijn vader

Sowieso is dat ‘geluk hebben’ een beetje een apart fenomeen. De meeste vaders staan nou niet bepaald te springen om hun dochter mee te nemen om een plaatje te laten tatoeëren. Laat staan op de Wallen.

Mijn vader had zichzelf echter een beetje vast gepraat. Hij probeerde al sinds mijn dertiende een soort reverse psychology op mij toe te passen door steeds te vragen:

“Wil jij geen navelpiercing ofzo?”

Het idee was natuurlijk dat wanneer je ouders iets cool vinden, jij dat als kind juist moet verachten. Ofzo.

Alleen werkte dat bij mij dus precies andersom. Aangezien ik al sinds mini-me gefascineerd was door die prachtige lichaamskunst, wilde ik er nu ook eindelijk eentje laten zetten en hij zou maar meegaan!

Op naar de Wallen

Uiteindelijk had ik een mooie Tribal zon gevonden. Printje gemaakt en daarmee zouden we naar Amsterdam. Ik had ook nog een vriendin zo gek gekregen om mee te gaan.

Eenmaal in de shop aangekomen voelde ik natuurlijk wel wat spanning. Kennelijk mijn stoere vader nog meer, want die wilde er liever niet bij zijn wanneer er in zijn dochter werd gegraveerd.

Mijn pa werd hartelijk ontvangen en legde uit dat zijn dochter van 16 graag een mooi werkje op de huid wilde laten zetten. “Wat zal het wezen, wijffie?” werd er gevraagd.

Ik wilde trots mijn geprinte voorbeeld laten zien, maar huh? Die was ik dus met al die spanning straal vergeten. Lag nog keurig op tafel thuis.

Nou ja. We waren er nu, dus dan moest er ook maar iets op mijn enkel worden gezet. Ik koos uiteindelijk een ontwerp uit het Grote Tribal Boek dat daar lag.

Ook leuk.

Bier, een sjekkie en een Vespa

Zoals gezegd liet mijn vader het even afweten en ging in de wachtkamer zitten. Vriendin-lief was juist enorm geïnteresseerd en stond er pal bovenop.

Hanky zat daar met een sjekkie in z’n mondhoek en een blikje bier (11 uur ’s ochtends) zich voor te bereiden op de sessie. Ik zat wat ongemakkelijk met mijn been gedraaid, enkel omhoog, geest naar binnen gekeerd.

Terwijl hij het stukje huid ontsmette, zei hij nonchalant:

“Zooo, zestien jaar al hè? Dan hebbie vast ook een scooter?”

Ik schrok op uit mijn bubbel en reageerde meteen: “Uh, jaaa! Een Vespa!”

Waarop hij zei: “Oh, wijven met een retro… da’s geil.”

Nou, dat ijs was in ieder geval gebroken.

Wist ik veel dat ik later ook daadwerkelijk retro zou gaan rijden.

Tattoeëren is verslavend

Hoe lang het hele karwei duurde, weet ik niet meer. De pijn viel eigenlijk best mee. Nadat we de zaak weer uitliepen riep Hanky nog achter me aan:

“Jou zien we nog wel. Tattoos laten zetten is nou eenmaal verslavend.”

En dat bleek. Overigens wel pas jaren later op Curaçao in 2012. Maar wel een hagedis op mijn enkel!

(Sinds dat eerste ontwerp uit dat boek heb ik trouwens nooit meer iets van een voorbeeld meegenomen. Alles wat daarna op mijn huid terecht is gekomen, is freestyle.)

Afgelopen week heb ik weer de zoveelste uitbreiding op mijn rechtervoet laten inkten. Gewoon om het geheel weer een beetje in balans te krijgen met links. 

Alleen… nu mist er links weer een stukje.

Maar één ding blijft voor mij heilig:

Enkel bij de enkel.