Ceremonie & Catastrofe

Soms krijg je een ontzettende eer aangeboden. Zo eentje waarbij je even moet slikken, knipperen en denken: bedoelen jullie… mij?

Dat overkwam mij in augustus 2025. Bij vrienden op het eiland.

Vrienden die fan zijn van het #HouOpMetMe-boekje. En van mij.

Vooral van mijn gevatte grappen en improvisatie-skills.

Ik kwam langs om mijn boekje te signeren – je weet wel, die dag dat ik ontdekte dat de letters van de eerste druk fokking klein waren – en toen kwam de vraag.

Of ik hun… ceremonie-meesteres wilde zijn!

Een ja met een traantje

Ik zei direct ja. Met een subtiel weggepinkt traantje. En een licht paniekgevoel.

Want wat houdt dat eigenlijk precies in? Wat doe je als ceremonie-meesteres?

Hoeveel praat je?

Wanneer zwijg je?

Moet je ook officieel zijn of vooral entertaining?

Geen idee. Maar dat zouden we wel uitvinden.

Een bruiloft waar je U tegen zegt

Het was niet zomaar een bruiloft. Nee nee.

Ze hadden geregeld:

• Trouwen op Valentijnsdag. Romantischer wordt het niet.

• Locatie: Landhuis Ascension. Prachtig.

• Trouwwagen: een Hellcat. Want daar zijn ze beiden gek op.

• Beide families speciaal ingevlogen naar het eiland.

• Geen ringen… maar elkaars favoriete racewagensleutel op hun arm getatoeëerd.

Naja, de sleutel zou eerder gedaan worden, maar de datum werd LIVE geprikt. OP LOCATIE!

Ik dacht: dit is goud. Hier kan ik wat mee.

Wat ik wél en vooral níet mocht zeggen

Zoals dat gaat met het leven: de tijd vloog. We kwamen meerdere keren samen om anekdotes te verzamelen. We zaten met de organisatie, met de privé chef, we bespraken de tijdlijn.

Het begon ergens op te lijken.

Tot we het hadden over wat ik vooral níet mocht zeggen. Altijd gevaarlijk terrein.

Want als je tegen mij zegt: “Denk niet aan een roze olifant” dan weet je precies wat er in mijn hoofd staat.

Dus daar zat ik dan, professioneel aantekeningen makend, terwijl mijn brein al grappen aan verzinnen was die ik juist absoluut niet mocht maken.

Noodlot

En toen… sloeg het noodlot toe. Gelukkig niet bij hen. Maar wel bij mij.

De week voor de bruiloft werd ik ziek. En niet een beetje.

Een langdradige, irritante, alles-verterende griep.

Hoge koorts.

IJldromen.

Paniekgedachten als: Wat als ik daar nog meer dan anders sta te zweten tijdens hun geloften?

En vloeistoffen die uit alle mogelijke openingen besloten te vertrekken.

We zouden nog één keer samenkomen voor de laatste puntjes op de i.

Maar ik durfde het niet. Wat als ik hen zou aansteken? Vlak voor de mooiste dag van hun leven?

Dat risico kon ik niet nemen.

Ontzettend vervelend ook voor hun organisatie, want nu moesten ze last-minute ineens wat anders gaan bedenken...

Valentijnsdag met een washandje

Ergens diep van binnen hoopte ik dat ik op zaterdag 14 februari blakend van gezondheid wakker zou worden.

Dat gebeurde niet.

Ik lag tot en met die maandag erop met een washandje op mijn hoofd in bed. En miste daarmee ook nog eens alle carnaval gezelligheid.

Hou op met me.

De ceremonie zonder ceremonie-meesteres

Natuurlijk heb ik hen een bericht gestuurd. Dat ik baalde. Dat ik trots was. Dat ik hen een prachtige dag wenste.

En aan de foto’s te zien? Die hadden ze ook.

Ze straalden.

De Hellcat glom.

De tattoos werden gezet.

De families waren compleet.

En tja, dat is het enige dat telt.

Liefde wint

Lieverds, ik wens jullie alle geluk samen. En laten we dit maar beschouwen als een klassiek #HouOpMetMe-moment.

Want natuurlijk krijg ik een once-in-a-lifetime kans.

En natuurlijk lig ik precies dan uitgeteld met een washandje op mijn hoofd.

Maar weet je wat?

Ik was er misschien niet fysiek. Maar mijn stem, mijn grappen en mijn intentie zaten sowieso ergens tussen die geloften verstopt.

En als jullie ooit jullie 10-jarig jubileum vieren… hou ik mijn agenda alvast leeg.

Plus mijn weerstand op peil...